ÖĞRET-MEN

           İki kere tıklattım kapıyı, o tok sesiyle gel dedi, hafif araladım kapıyı utancımdan yüzümdeki renk değiştirmesi kulaklarıma ateş yaparcasına karışık duygular haline sokuyordu. Korkuyormuydum yada geç kalmanın utangaçlığınımı yaşıyordum, arada kalmışlık yaşarken kurt gibi bakan gözleri baştan aşağı süzmeye başladı beni, gömleğimin yakası sırtıma dönmüştü koşmaktan, ayakkabılarım çamurda top oynamışcasına kirliydi. Nerdeydin evladım sözü ilişmişti kulaklarıma, içerisinde her anlamı barındıran o sözcüğü ondan başka kimse söyleyemezdi herhalde, ne diyecektim ki uyuya kaldım mı? Tabiki de diyemezdim sustum, kesilecek koyun gibi melül melül bakmaya başladım, ikinci seslenişinde kalp atışlarımı duyar gibi oluyordum artık. Herkes bana bakıyordu vereceğim cevaba kilitlenmişti kulaklar, belkide sabah sabah aksiyon istiyorlardı onlarda yada benim yerime de korkuyorlardı.Üçüncü seslenişten sonra alçak dalış yapan kuş gibi ruhum gittikçe çakılıyordu, karar verdim söylecektim ve söyledim -uyuya kaldım- derin bir sessizlikten sonra ayağa kalkıp usul usul yanıma geliyordu, kafamı montumun içine soktum yiyeceğim tokatın şiddetini azaltmaya çalışıyordum. Bir el okşadı yüzümü sıcaktı güven verici ses tonuyla -akşam erken yat evladım- dedi. O anda içimden ağlamak da geldi, gülmekte, aslında o an içimden öyle şeyler geldiki hepsinin sonucu sarılmakla bitiyordu. Üşümüş kedi gibi sırnaşıyordum, kokusunu hissettim vatan kokuyordu, anadolunun sarp dağları gibi geçilmez duruyordu, gözlerinden ve sözlerinden akan bilgi pınarı hepimizi etkisi altına alıyordu. Yavaş adımlarla sırama oturdum, o tahtaya yazı yazarken tebeşirin çıkardığı sesler kulağımda o ana kadar duyduğum en güzel melodilerin oluşmasına sebep oldu. Konuşunca gök gürültüsü gibi yağan fakat zarar vermeye kıyamayan bir doğa olayı gibiydi o ÖĞRETMEN'di.